پایگاه اطلاع رسانی موسیان

بازتاب اخبار و مشکلات شهر موسیان

بر اساس اطلاعيه شماره 21 ستاد انتخابات كشور،  در حوزه انتخابيه دهلران و دره شهر و آبدانان آقای علی محمد احمدی با کسب 52652 رأی به عنوان نماینده مردم حوزه جنوبی استان ایلام به مجلس راه یافت.

آیا تا کنون از خود پرسیده اید که چه عاملی باعث می شود که نامزدهای انتخابات مجلس این همه خود را به آب و آتش می زنند و به خانه تک تک افراد سر زده و خود را چاکر و خادم مردم معرفی می کنند؟ چه چیزی باعث می شود که یک نفر چندین ماه دست از زن و زندگی و کارهای روزمره خود بشورد و تنها به فکر تبلیغات باشد؟ به نظر شما کسی که هزینه های چندین میلیونی را به جان می خرد آیا هدفش خدمت به مردم و منطقه است؟ اصلاً مگر تنها نماینده مجلس می تواند به مردم خدمت کند؟ به نظر شما جاه طلبی و حب شهرت و مقام تا چه اندازه در این مسئله نقش دارد؟ آیا واقعاْ این افراد شیفته خدمت به مردم هستد؟

پیامبر گرامی اسلام در حدیثی می فرمایند: اگر دو گرگ درنده در گله گوسفندی رها شوند بیش از حب جاه و مال، فساد نمی كنند.

نمی شود یک طرفه به قاضی رفت ولی چطور است کسی که تا قبل از پیروزی در انتخابات خودش را خادم و نوکر مردم می داند وقتی بر کرسی سبز بهارستان تکیه می زند، همه چیز و همه کس را فراموش کرده و تنها به دنبال محکم کردن جایگاه خود برای آینده است و نهایت کاری که می کند دادن چند پست و مقام به دوستان و نزدیکان خود  است؟

زلزله های پیاپی در شهر موسیان مردم را وحشت زده کرده است. بنابر اعلام شبكه لرزه نگاري مركز لرزه نگاري كشوري موسسه ژئوفيزيك دانشگاه تهران، شهرستان دهلران و بخش موسیان از دیروز تا کنون بیش از ۲۰ بار لرزیده است. بزرگترین این زمین لرزه ها 5.1 ریشتر بوده است.

سال ۱۳۹۱

سال تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی

همانطور که می دانیم مقام معظم رهبری(دام ضله) امسال را سال تولید ملی و حمایت از کار و سرمایه ایرانی نامیده اند. حال این سوال پیش می آید که مسئولین عزیز استانی و کشوری تا چه اندازه به این شعار حکیمانه رهبر فرزانه انقلاب جامه عمل می پوشانند و از کشاورزان مظلوم موسیانی که چند سالی است با خشکسالی دست و پنجه نرم می کنند حمایت می کنند؟

انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی از این نظر که اولین انتخابات بعد از فتنه سال 1388 به شمار می رود از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است و ملت بزرگ ایران با حضور گسترده خود در این انتخابات نشان می دهد که همچنان حافظ دستاوردهای امام عظیم الشأن و منویات مقام معظم رهبری بوده و هستند و به سران فتنه و حامیان لندن نشین آنان اعلام می دارند که مردم ایران حاضرند برای پاسداری از دین و ناموس و سرزمین خویش، جان و مال و هر آنچه دارند را نثار نمایند. از طرف دیگر حضور با شکوه و میلیونی مردم همیشه در صحنه ایران در انتخابات 12 اسفند 1390 به آمریکا و کشورهای غربی می فهماند که تحریم ها و تهدیدهایشان هیچ فایده ای ندارد و با این کارها مردم بیش از پیش به نظام مقدس جمهوری اسلامی گرایش پیدا می کنند.

ما فرزندان خمینی کبیر(ره) وصیت پدر مهربانمان را فراموش نکرده ایم که به ما فرمودند: وصیت من به ملت شریف آن است كه در تمام انتخابات، چه انتخاب رئیس جمهور و چه نمایندگان مجلس شورای اسلامی و چه انتخاب خبرگان برای تعیین شورای رهبری یا رهبر، در صحنه باشند.

عوام فریبی و وعده های توخالی آفتی است که کاندیداها و طرفدارانشان در ایام انتخابات به آن دچار می شوند. متأسفانه امروزه مرسوم شده است که برخی اشخاص برای جلب نظر مردم و کسب آراء از بی اطلاعی مردم سوء استفاده کرده و وعده هایی به مردم می دهند که یا در حیطه اختیارات یک نماینده مجلس نیست و یا  توان تحقق آن وعده ها را ندارند. جوسازی این افراد فضای رقابت انتخاباتی را به یک فضای ناسالم تبدیل کرده وحق و حقیقت را بر مردم مشتبه خواهد کرد و در اکثر موارد شاهد هستیم که مردم نیز فریب این جوسازیها را خورده و به اشتباه می افتند. اما این افراد باید بدانند که هیچ لذتی بالاتر از آن نیست که یک کاندیدا مردانه و با صداقت به عرصه رقابت وارد شده و با بیان داشته ها و توانایی های خود به پیروزی برسد چرا که اگر با فریب مردم و با وعده های توخالی، در ظاهر موفقیتی هم حاصل شود علاوه بر آنکه رضای پروردگار حاصل نمی شود؛ دیری نخواهد پایید که عدم لیاقت و کذب بودن آن وعده ها  بر مردم آشکار خواهد شد و نتیجه ای جز رسوایی و شرمندگی برای آن افراد به دنبال نخواهد داشت.

البته مسئولیت سنگینی بر دوش ما جوانان تحصیلکرده گذاشته شده است و آن مسئولیت این است که عامه مردم را با واقعیت ها آشنا ساخته و اجازه ندهیم اشخاص سودجو و منفعت طلب که هدفی جز رسیدن به قدرت ندارند به اهداف خود دست یابند و به عنوان نماینده حوزه جنوبی به مجلس راه یابند. همانطور که همه به خوبی می دانیم شخصی که به مجلس راه می یابد، تنها یک شخص حقیقی محض نیست، بلکه آن شخص بیانگر بصیرت، آگاهی، فرهنگ و داشته های مردمان آن حوزه است پس باید تمام تلاش خود را معطوف نماییم که شخصی را برگزینیم تابه خوبی درک و شعور بالای مردمان حوزه جنوبی استان را در عرصه کشوری نشان دهد، هرچند این مهم در کمتر دوره ای به اثبات رسیده است. آری باید به حال خودمان افسوس بخوریم! افسوس به این خاطر که چرا باید سه شهرستان، با انبوهی از استعدادها و مردان و زنان فرهیخته، اینگونه در کشور گمنام باشند و تنها با شنیدن نام این شهرستانها، فقر و محرومیت در اذهان تداعی کند؟ آیا وقت آن نرسیده که به این باور دست یابیم که مردم فهیم شهرستانهای دهلران، دره شهر و آبدانان با وجود جوانان باهوش و ذکاوت و اندیشمندان زیادی که شهید رضایی نژاد(دانشمند فقید هسته ای) و دکتر عادل آذر(رئیس مرکز آمار ایران) تنها بخشی از این توان و ظرفیت بالای علمی است لیاقتش را دارند که نماینده ای در خور و شایسته داشته باشند و به جایگاه واقعی خود دست یابند!؟

یکی از اصلی ترین دغدغه های مردم  استان ایلام به ویژه مردم شهر موسیان، معضل بیکاری است. معضلی که اگر هرچه زودتر فکری برای ریشه­کن کردن آن نشود آثار مخربی را به جای خواهد گذاشت. بالا بودن آمار اعتیاد، طلاق و خودکشی در استان خود گواه خوبی بر این مدعا است، آماری که برای یک استان با کمترین جمعیت و بیشترین ذخایر زمینی و زیر زمینی لکه ننگی به شمار می آید. اگر مسئولین استانی و کشوری به میان مردم موسیان بیایند و از نزدیک ببینند که چگونه جوانان مستعد و کاری این شهر یکی پس از دیگری در دام اعتیاد گرفتار می­شوند قطعا خواب را برخود حرام دانسته و شب و روز تلاش می کنند تا راه چاره ای برای حل این معضل بیاندیشند. وقتی تأسف ما بیشتر می شود که می بینیم دومین کمپ ترک اعتیاد استان، در شهر کم جمعیت موسیان قرار دارد! نمی دانم  چگونه مسئولین منطقه شب راحت سر بر بالین می گذارند و می خوابند!  به خدا قسم خواب بر شما حرام است و باید در نماز و روزه و عبادت هایی که می کنید شک کرد! آخر چگونه یک مسئول و مدیر در شهری که جوانانش در حال نابودنی هستند و تلاشی برای آنها نمی شود می تواند خود را مسلمان بداند؟ شهر موسیان نه جوان کاری و لایق کم دارد، نه ذخایر و منابع طبیعی. کمتر شهری زمین های حاصلخیزی مثل موسیان دارد! درست است که چند سال است که به دلیل کاهش بارندگی برداشت محصول کاهش زیادی داشته اما اگر مسئولین تدابیر صحیحی اتخاذ کنند و زمین های کشاورزی منطقه را مکانیزه نمایند می توان تاحدود زیادی این معضل را برطرف کرد. یا اینکه کمتر منطقه ای مثل منطقه موسیان ذخایر عظیم نفت و گاز دارد اما متأسفانه بازهم به دلیل بی تدبیری و عدم برنامه ریزی و دلسوز نبودن مسئولین منطقه استفاده درستی از این فرصت و نعمت الهی نمی شود. به عنوان مثال چرا نیروهای غیر بومی تمام مسئولیت های درجه اول و دوم و... را در اختیار داشته باشند و تنها برای کارهای پرمشقت و طاقت فرسا از جوانان منطقه و استان استفاده شود که البته آن هم با واسطه گری و هزار خواهش و التماس! به نظر شما اگر چند کارگاه یا کارخانه تولیدات نفتی یا شرکت های وابسته به نفت در منطقه ایجاد شود، دیگر شاهد بیکاری در منطقه و استان خواهیم بود؟ علاوه بر این با این کار به رشد و توسعه کشور نیز کمک شایانی خواهد شد.

آنچه بیشتر دل ما را می سوزاند این است که با وجود دولت خدوم و خدمتگزاری که داریم، دولتی که راه را برای کارآفرینی و فعالیت های اقتصادی زودبازه و بلند مدت باز گذاشته و به خوبی از فعالان اقتصادی حمایت مالی و غیر مالی می کند، چرا مسئولین منطقه از این فرصت استفاده نمی کنند و دست روی دست گذاشته اند؟! به خدا قسم تا خودمان نخواهیم وضع ما از آنچه هست بهتر نمی شود ( اِنَّ اللّهَ لا یُغَیِّرُ ما بِقَومٍ حَتّیَ یُغَیِّروا ما بِاَنفُسِهِم). معاون اول رئیس جمهور در سفر اخیر خود به استان با تأکید بر آمار بالای بیکاری در استان اعلام داشتند که در سفر چهارم هیات دولت به استان، موانع سر راه اشتغال جوانان برداشته شد و تصمیم هایی گرفته شد كه اگر اجرا شود، میزان بیكاری در ایلام به عدد بسیار پایینی خواهد رسید.

ما هم امیدواریم مسئولان استان و منطقه با جدیت این مصوبات را پیگیری و به سر منزل مقصود برسانند.

یکی از آفت هایی که مردم در بحبوحه انتخابات دانسته یا ندانسته به آن دچار می شوند تخریب شخصیت کاندیداهاست. لازم است بدانیم که اسلام برای آبروی دیگران ارزش فوق العاده ای قائل شده است تا آنجا که امام صادق عليه السلام در این باره فرموده اند:« المؤمنُ اعظمُ حرمه من الکعبه» حرمت مومن از حرمت کعبه بالاتر است چرا که آبروی یک فرد محصول یک عمر زندگی اوست. روزی پیامبر گرامی اسلام(ص) به کعبه نگاه کردند و فرمودند: « ای کعبه! خوشا به حال تو، خداوند چقدر تو را بزرگ و حرمتت را گرامی داشته است! به خدا قسم حرمت مومن از تو بیشتر است، زیرا خداوند تنها یک چیز را از تو حرام کرده، ولی ازمومن سه چیز را حرام کرده است: مال، جان وآبرو تا کسی به او گمان بد نبرد.

بهتر است بدانیم که طرفداری از یک شخص یا گروه خاص به این معنی نیست که شخصیت دیگران را تخریب کنیم و آبروی آنها را بازیچه امیال و خواسته های زودگذر دنیایی خود کنیم چرا که یک دوره نماینده مجلس شدن ارزش آن را ندارد که آخرت خود را با آن معاوضه نماییم. رهبر معظم انقلاب حضرت آیت الله العظمی خامنه ای در اجتماع عظیم مردم یزد در تاریخ ۱۲/۱۰/۸۶ با تاکید بر حفظ آبرو و شخصیت کاندیداهای انتخابات بیان داشتند: از طرف علاقه‌ مندان به نامزدهاى انتخاباتى گوناگون، بداخلاقيهاى انتخاباتى، شايسته‌ ملت ما نيست؛ تهمت زدن آدمهاى مؤمن را، مصونيت‌دار از لحاظ اسلامى و شرعى را؛ در معرض هتك آبرو قرار دادن در شبنامه‌ها، در مطبوعات، در پايگاههاى اينترنتى و غيره، اينها اصلاً مصلحت نيست. من به طور جد از همه‌ كسانى كه نسبت به نامزدهاى مختلف علاقه‌مندى‌اى دارند، درخواست ميكنم، اصرار ميكنم كه اين علاقه‌مندى خودتان را از راه تخريب ديگران، اهانت به ديگران، تهمت زدن به ديگران نشان ندهيد. هرچه ميخواهيد، از نامزد مورد علاقه‌ خودتان تمجيد كنيد، تعريف كنيد؛ اما ديگران را تخريب نكنيد اين علامت بدى است.

از بیل گیتس پرسیدن از تو ثروتمندتر هم هست؟ در جواب گفت بله فقط یک نفر. پرسیدن کی؟

در جواب گفت سالها پیش زمانی که از اداره اخراج شدم و تازه اندیشه  طراحی مایکروسافت رو تو ذهنم پی ریزی می کردم، در فرودگاهی درنیویورک قبل از پرواز چشمم به نشریه ها و روزنامه ها افتاد. از تیتر یک روزنامه خیلی خوشم اومد،دست کردم توی جیبم که روزنامه رو بخرم دیدم که پول خورد ندارم، اومدم منصرف بشم که دیدم یک پسر بچه سیاه پوست روزنامه فروش، وقتی این نگاه پر توجه من رو دید گفت این روزنامه مال خودت، بخشیدمش به خودت، بردار برای خودت.

گفتم آخه من پول خورد ندارم. گفت: برای خودت، بخشیدمش بهت.

سه ماه بعد بر حسب تصادف توی همون فرودگاه و همون سالن پرواز چشمم به یه مجله خورد دست کردم تو جیبم، باز دیدم پول خورد ندارم و باز همون بچه بهم گفت این مجله رو بردار برا خودت. گفتم پسرجون چند وقت پیش یه روزنامه بهم بخشیدی. مگه هرکی میاداینجا و دچار این مسئله میشه بهش میبخشی؟!
پسره گفت آره من دلم میخواد ببخشم، از سود خودمه که میبخشم!

به قدری این جمله و نگاه پسر تو ذهن من موند که با خودم گفتم خدایا این برمبنای چه احساسی این حرفا رو میزنه.

زمانی که به اوج قدرت رسیدم تصمیم گرفتم این فرد رو پیدا کنم و جبران گذشته رو بکنم.
بعد از ۱۹ سال گروهی تشکیل دادم و گفتم که برید و اونی که در فلان فرودگاه روزنامه میفروخت رو پیدا کنید. یک ماه و نیم مطالعه کردند و متوجه شدند یک فرد سیاه پوسته که الان دربان یک سالن تئاتره. خلاصه دعوتش کردن اداره.

ازش پرسیدم منو میشناسی؟ گفت بله، شما جناب عالی آقای بیلگیتس معروفید که همه  دنیا شما رو میشناسن. بهش گفتم یادته سالها پیش زمانی که تو کوچیک بودی و روزنامه میفروختی من یه همچین صحنه ای از تو دیدم؟ گفت که طبیعیه. این حس و حال خودم بود. گفتم میدونی چه کارت دارم؟ میخوام اون محبتی که به من کردی رو جبران کنم.
گفت که چطوری؟
گفتم هر چیزی که بخوای بهت میدم.
(خود بیلگیتس میگه خود این جوونه وقتی با من صحبت میکرد مرتب میخندید)
پسره سیاه پوست گفت هر چی بخوام بهم میدی؟
گفتم هرچی که بخوای.
گفت هر چی بخوام؟
گفتم آره هر چی که بخوای بهت میدم. (من به ۵۰ کشور افریقایی وام دادم، به اندازه تمام اونا به تو میبخشم).
اما اون گفت: آقای بیل گیتس نمیتونی جبران کنی.
پرسیدم واسه چی نمیتونم جبران کنم؟
جوون سیاه پوست گفت: فرق من با تو در اینه که من در اوج نداشتن و نداری به توبخشیدم، ولی تو در اوج داشتنت میخوای به من ببخشی و این چیزی رو جبران نمیکنه.

بیل گیتس میگه همواره احساس میکنم ثروتمند تر از من کسی نیست جز این جوان ۳۲ ساله مسلمان سیاه پوست.

رادیو را که روشن کردم برنامه «جوان ایرانی سلام» تازه شروع شده بود. این برنامه یکی از پرمخاطب ترین برنامه های رادیویی است و طرفداران زیادی در سراسر کشور دارد. گوینده برنامه برای انرژی دادن و خنداندن مخاطبینش معمولا برخی از خبرهای طنزگونه را در خلال برنامه ها اعلام می کند. ناگهان گوینده برنامه با خنده گفت در خبرها آمده است که «غارنشینان هنوز شناسنامه ندارند»! اول خندیدم و با خودم گفتم حتما مثل همیشه توی یه کشور فقیر و بدبخت دنیا مثل افریقا باید باشه! اما وقتی مجری با خنده و تعجب بیشتر گفت که این غارنشینان در استان ایلام  زندگی می کنند، موهای بدنم سیخ شد و خشکم زد و سریع صدای رادیو رو کم کردم که دیگران نشوند. می دونستم استانمون محرومه ولی دیگه فکر نمی کردم تا این حد بدبخت و فلاکت زده باشیم! هنوز هم باورم نمی شد و رفتم توی اینترنت جستجو کردم دیدم آره واقعیت دارد و این خبر از زبان مدیرکل ثبت احوال استان نقل شده بود. آقای قبادي مدیرکل ثبت احوال استان اعلام کرده بود: در برخي از مناطق استان از جمله چند روستا در "هليلان" و غارنشينان "ماژين" شهرستان دره‌شهر افرادي فاقد شناسنامه وجود دارند و متأسفانه با مراجعه کارکنان ثبت احوال به اين افراد براي صدور شناسنامه ‌با پاسخ "شناسنامه نمي‌خواهيم" اين افراد مواجه شده‌اند.

البته باید به این مسئول عزیز و دیگر مسئولین مربوطه گفت برای کسی که در غار زندگی می کند داشتن شناسنامه چه فایده ای دارد بلکه به نظر می رسد که مسئولین باید به آنها امکانات زندگی امروزی را بدهند تا شاید اندکی از مشکلات آنها برطرف شود. مسئولان عزیز استان آیا به نظر شما زشت و اسفناک نیست که در عصر کنونی که دنیا لحظه به لحظه در حال پیشرفت و توسعه است در استان ایلام مردمی زندگی کنند که حتی امکانات اولیه را هم ندارند؟

مسئولان گرامی!! همین را کم داشتیم که روزی برسد که به جای آنکه توریست ها و جهانگردان برای دیدن آثار باستانی بیشمار استان - که البته  با کمال تاسف دارد به دست فراموشی سپرده می شوند-، به استانمان سفر کنند، برای دیدن غارنشینان به استانمان بیایند! آری باید به حال و روز استان محروممان اشک بریزیم.

آیا تا کنون از خود پرسیده اید که ما تا کی باید قبل از نام استانمان پیشوند محروم را به کار ببریم و بگوییم استان محروم ایلام؟

 تا کنون برای شما این سؤال پیش آمده است که چرا اکثر نمایندگانی که به مجلس می فرستیم تا در سیاست گذاری های کلان کشور دخیل باشند، شایسته نبوده و اصلاً حرفی برای گفتن ندارند!؟  جواب این سؤالات و سؤالات مشابه چیزی نیست جز اینکه متاسفانه ما هنوز هم که هنوز است نتوانسته ایم تعصبات بیجا و بی پایه و اساس قبیله ای و شهری را کنار گذاشته و شایسته سالاری را جایگزین آن کنیم.

روزهای انتخابات که فرا می رسد باز دلم می گیرد و با خودم می گویم چه فایده! چه فایده که خود را برای انتخابات و انتخاب نماینده ای دیگر به آب و آتش بزنیم! چه فایده ای دارد از پیشرفت شهر و استان دم بزنیم! چه فایده ای دارد که تلاش کنیم که آدم های شایسته را به میدان رقابت بیاوریم! دلم می گیرد وقتی به دوره های گذشته انتخابات  فکر می کنم و باز به یاد می آورم که چه کسانی را به مجلس فرستاده ایم! دلم می گیرد وقتی می بینم شایسته ها در میان ما جایی ندارند و آن کس می تواند در انتخابات موفق باشد که  قوم و قبیله بزرگی داشته باشد! (البته ناگفته نماند شخصی مانند دکتر عادل آذر که از اساتید و مدیران برجسته کشور به شمار می آید در دوره نمایندگی خود مایه افتخار استان بودند هر چند باز هم متاسفانه اطرافیان وی اجازه ندادند که ایشان آنطور که باید و شاید در کار خویش موفق باشند)

همانطور که بارها در مقالات مختلف نیز گفتیم، یکی از نمونه های بارز و شایع  تعصباتی که اسلام  آدمی را از دچار شدن به آن بر حذر  داشته است، تعصبات قومی و قبیله ای بوده و هست. البته منظور ما از مذموم بودن تعصبات قومی و قبیله ای، تعصباتی است که هیچ گونه توجیه و پشتوانه منطقی و معقولی ندارند. به عنوان مثال اینکه آدمی به ناحق بودن کسی یا چیزی آگاه است اما به صرف اینکه آن کس یا آن چیز وابسته به قوم و قبیله اوست بازهم به آن پایبند باشد. بزرگان دین ما در رویات زیادی ما را از این تعصبات برحذر داشته اند به عنوان نمونه از امام زين‏العابدين درباره تعصّب‏ورزى پرسيدند، فرمود: تعصّبى كه دارنده آن گناهكار مى‏شود آن است كه شخص، بَدانِ قوم خود را بهتر از نيكان قومِ ديگر ببيند. دوست داشتن خويشان تعّصب نيست ولى كمك كردنِ قوم خود در ستم كردن، تعّصب‏ورزى است.  

امیدواریم این بار مردم عزیز حوزه جنوبی استان ایلام به دور از تعصبات قومی و قبیله ای شخصی را برگزینند که از هر نظر شایستگی لازم را داشته باشد و بتواند تلاش کند تا اندکی از محرومیت های منطقه را بکاهد و روزی را شاهد باشیم که دیگر هیچکس قبل از نام استان کلمه محروم را به کار نبرد.

در روزگارى که بستنى با شکلات به گرانى امروز نبود، پسر١٠ ساله اى وارد قهوه فروشى هتلى شد و پشت میزى نشست.
خدمتکار براى سفارش گرفتن سراغش رفت.
پسر پرسید: بستنى با شکلات چند است؟
خدمتکار گفت: 50 سنت
پسر بچه دستش را در جیبش کرد، تمام پول خردهایش را در آورد و شمرد.
بعد پرسید: بستنى خالى چند است؟
خدمتکار با توجه به این که تمام میزها پر شده بود و عده اى بیرون قهوه فروشى منتظر خالى شدن میز ایستاده بودند، با بیحوصلگى گفت: ٣۵ سنت
پسرک دوباره سکه هایش را شمرد و گفت:
براى من یک بستنى خالى بیاورید.
خدمتکار یک بستنى آورد و صورتحساب را نیز روى میز گذاشت و رفت.
 پسرک بستنى را تمام کرد، صورتحساب را برداشت و پولش را به صندوقدار پرداخت کرد و رفت.
 هنگامى که خدمتکار براى تمیز کردن میز رفت، گریه اش گرفت! پسر بچه روى میز در کنار بشقاب خالى، ١۵ سنت براى او انعام گذاشته بود.

کمی خسته بودم. نوبت به سخنرانی رسید. سخنران که پشت تریبون رفت؛ منتظر ماندم تا از فضای سیاسی کشور صحبت کند . از حوادث منطقه و از...
سخن را با خاطره آغاز کرد. خاطره ای از یک پیرزن حدود 70 ساله و من در دل از بی ربطی حرفای او متعجب.... اما به خط دوم متن که رسید متوجه قصد سخنران شدم. او با لحنی دلسوزانه خاطره را آنقدر زیبا و تاثیرگذار نقل می کرد که وقتی به خودم آمدم متوجه شدم اشکهایم بر صورت جاری شده اند. ...
مادری حدودا 70 ساله وارد اتاقم شد. از او پرسیدم مادر با کی کار داری؟
و او که زیادی پله های ساختمان نفسش را به هن هن انداخته بود پاسخ داد: با آقای رییس.
گفتم در خدمتم. دست در کیف خود کرد 3 فشنگ از آن خارج و روی میز من گذاشت.
از او پرسیدم اینها چه هستند؟ و آن زن پاسخ داد: اینها امانتیست که از فرزند شهیدم دست من مانده. او قبل از شهادتش این سه فشنگ را به خانه آورد و دیگر فرصتی برای بازگرداندن انها پیش نیامد.
این مادر شهید ادامه داد دیشب در عالم خواب دیدم این سه فشنگ به سمت من نشانه رفته اند. نگران شدم . بعد از مدتی، پسرم در مقابل من ظاهر شد و با لبخندی بر لب گفت: مادر نگران نشو . حال من خیلی خوب است. فقط همین سه فشنگ کمی مرا نگران کرده!! از او پرسیدم چرا؟ و او پاسخ داد : مادر این فشنگها از بیت المال تهیه شده و باید آنها را به بیت المال برگردانی.
من که دیدم این فشنگها دیگر غیرقابل استفاده است گفتم پولش را به شما بدهم. آقای رییس در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود؛ قیمت هر فشنگ را 800 تومان محاسبه و به مادر شهید گفت: مادرجان شما 2400 تومان به بیت المال بدهکارید. مادر شهید 3 اسکناس 2هزار تومانی از کیفش بیرون آورد و به ازای هر فشنگ 2000 تومان روی میزم گذاشت و گفت: نمی خواهم من و فرزندم بدهی به بیت المال داشته باشیم.

امیدوارم همه ما ادامه دهنده راه این بزرگان بی ادعا باشیم البته نه فقط در گفتار و خطابه بلکه در عمل. همچنین امیدواریم در ایام انتخابات کمتر شاهد ریخت و پاش های بی مورد باشیم که بعضا بخشی از آنها از بیت مال نیز می باشد.

یکی از مؤلفه­های حکومت اسلامی این است که مسئولین و کارگزاران باید در کنار مردم و آشنا با مشکلات آنان باشند و برای یک حکومت اسلامی فاجعه است که مسئولان و مدیران آن با مردم تعامل نداشته و از مردم دوری کنند. این مسأله در استان ایلام به ویژه شهر موسیان نمود بیشتری دارد و متأسفانه باید گفت که علیرغم رهنمودهای حکیمانه مقام معظم رهبری و تلاش­ها و همت والای رئیس جمهور محترم؛ هنوز هم مسئولین استانی و محلی خود را بیگانه از مردم می دانند که این مسأله یکی از عوامل عدم پیشرفت استان و منطقه به شمار می آید.

 به خدا قسم مسئول و مدیری که تنها پشت میز نشین و به فکر حفظ منسب خود باشد باید فردای قیامت در محضر خدا پاسخگو باشد چرا که چنین شخصی به هیچ وجه صلاحیت صدارت امور را ندارد و نمی تواند به رفع مشکلات مردم و منطقه کمکی بکند و دردی از مردم دوا ­کند. در کنار مردم بودن مسئولین حداقل فایده ای که می­تواند داشته باشد این است که باعث دلگرمی مردم می­شود. به خدا خنده دار است که در شهر کوچکی مثل موسیان مسئولین حتی سالی یک بار هم با مردم دیدار عمومی نداشته باشند و این در حالی است که پایه نظام و کشور ما بر مبنای مردم بنا شده و به قول امام راحل مردم ولی نعمتان و صاحبان واقعی کشور هستند و مسئولین باید خود را خادم آنان دانسته و خدمت به مردم را وظیفه و عبادت تلقی نمایند. حضرت علي (ع) در عهدنامه خود خطاب به مالك اشتر می­فرمايد: « مبادا به طور طولانی خود را از ديد مردم پنهان كنی كه رو نشان ندادن زمامداران حكايت از نامهربانی و تنگ نظری و ناآگاهی در كارها می كند و اين رو نشان ندادن زمامداران باعث می شود كه ايشان از آنچه بر مردم مي گذرد بی اطلاع بمانند. در نتيجه كار بزرگ نزدشان كم اهميت و كوچك و كار كوچك برايشان بزرگ جلوه كند و همچنين خوبی به شكل بدی و بدی به صورت خوبی درآيد و حق به باطل و غلط آميخته گردد».

حضرت علی (ع) در نامه­ای به قثم بن عباس، والي مكه، در اين خصوص چنين توصيه می كند؛ « بامداد و شامگاه برای آنان مجلس ساز، آن را كه فتوا خواهد، ده و نادان را بياموز و با دانا به گفتگو پرداز و جز زبانت پيام رسان مردمان نباشد و جز رويت دربان. و هيچ حاجتمند را از ديدار خود محروم مگردان، چه اگر در آغاز از درگاه تو رانده شود و در پايان حاجت او برآورده، تو را نستايند».

چه زیباست مرام و مسلک مولایمان علی(ع)، به راستی آدمی از خواندن چنین جملات قصاری شگفت زده می_شود و به داشتن چنین پیشوا و امام مردم دار و عادلی به خود می بالد اما صد حیف که ما از پیرو  و عاشق علی(ع) بودن تنها ادعای آن را داریم و تنها در سخنرانی­ها و خطابه­ها و کلاس­های درس از این مرام و مسلک سخن می­گوییم که البته آن هم شاید به خاطر حفظ پست و مقاممان باشد. از اینجا از مسئولین استان به ویژه مسئولین شهر موسیان می­خواهم که قدری بیشتر با مردم تعامل داشته و حداقل ماهی یکبار با مردم دیدار و ملاقات داشته باشید و خود را خادم مردم زجرکشیده و محروم شهربدانید- مردمی که هنوز دغدغه نیازهای اولیه یک زندگی شهری را دارند-.

سؤال من از مسئولین محترم شهر موسیان این است که چرا شما را تنها در مراسماتی چون 22 بهمن و... می­توان زیارت کرد؛ که البته آن هم به خاطر مسئول بودن خود را موظف به حضور می دانید!؟  مگر غیر از این است که شما به برکت وجود همین مردم است که برسرکار هستید پس چرا از مردم فراری هستید؟ شما مسئولان و مدیران باید در کنار دردها و مشکلات مردم و با آنان زندگی کرده و تنها به فکر رضای خدا و آسایش مردم باشید نه به فکر حفظ میز و منسب خود. به امید روزی که شما را در کنار مردم و با مردم ببینیم.